Orhan Veli'yi saygıyla anıyorum,sokak kedilerine bin selam olsun...
"Uyuşamayız seninle yollarımız ayrı;
sen ciğercinin kedisi ben sokak kedisi;
senin yiyeceğin kalaylı kapta;
benimki aslan ağzında;
sen aşk rüyaları görürsün, ben kemik
ama seninki de kolay değil, kardeşim;
kolay değil hani;
böyle kuyruk sallamak tanrının günü..."

Beni en çok bu teyzenin hikayesi etkiledi,yaşı yetmişin çok üzerindeydi,yarı Kürtçe,yarı Türkçe,ağlayarak iki kardeşini kaybettiğini söyledi,çatışmada mı,susuzluktan mı,anlayamadım,ne fark eder ki,emperyalistlerin,işbirlikçilerinin acıdan başka birşey vermediği insanlardandı işte,teskin etmeye çalıştım,sarıldım,elimden ancak bu geldi...

Doğubayazıt'ta İshakpaşa sarayını ziyarete gittiğimde,sarayın kurulu olduğu tepenin her yerinde bu canlılardan vardı,hem de yüzlercesi,ilk başta Fare,Gelincik türü bir hayvan olduklarını düşündüm ama yanlarına yaklaşınca Sincap olduklarına karar verdim,kısa bir araştırma sonucunda tahminimde yanılmadığımı anladım.Anadolu'nun birçok yerinde yaygın olarak görülen Gelengi.Anadolu Sincabı,Latince isimleri 'Spermophilus' tohumsever anlamına geliyor,vaktim kısa olduğu için çok fazla fotoğraflarını çekme şansım olmadı,bir daha ki ziyaretimde daha uzun vakit ayırmayı umuyorum.

Ahlat .Selçuklu mezarlığı.Haziran.2014...

Çatışmaların yoğun olduğu ikibin oniki yazında Şemdinli'den Yüksekoaya giderken sabahın erken saatlerinde yakaladığım fotoğraf karesi,araba hareket halinde olduğu için kızlar biraz flu,Kur'an kursuna gidiyorlar muhtemelen,kendimi fark ettirmemek için harcadığım onca çabaya rağmen beni gördüler ve gülücükleri patlattılar.

Van depreminin acısı iki yıl geçmesine rağmen çok taze,aklımı en çok kurcalayan sorulardan biri o kadar boş Toki evi olmasına rağmen,depremzedelerin en azından çocuk ve kadın olanları neden o evlere yerleştirelemediğiydi.Fotoğraftaki bu aile Van yakınlarında bir köyden,o zor şartlardaki gururları hatırladıkça hala duygulandırır beni,ağıldaki hemen bütün inekleri ölmüştü,Ramazan bayramının ilk günü muhabir arkadaşım Burak Ersemiz'le ziyaretlerine gittik,tüm ısrarımıza rağmen son kalan ineklerinden sağdıkları sütten yapılan sütlaçtan ikram ettiler bize,hakkımızı çocuklar yesin dememize rağmen misafir olduğumuzu eğer yemezsek çok üzüleceklerini söylediler,unutamadığım anlardan biridir hayatımda...

Van-Muradiye şelalesine gelenlere birşeyler satıp ailesine katkıda bulunan Baran'ın bu sıcak ve samimi gülüşü arkasındaki doğa harikasına ayrı bir güzellik katmamış mı sizce de?..Doğu ve güney doğu anadoluda özellikle köy ve küçük yerleşim yerlerinde rastladığım çocuk yüzleri içten ve doğaldı,büyük şehirlerde çocukların gülüşleri bile daha az ve birbirine benzemeye başladı,çocuk oyunları birçok yerde tarihe karıştı,son şanslı kuşak bizdik sanırım...